Cichodajka

Przemijanie

Pożegnania, których nie zdążyłaś powiedzieć - jak z tym żyć?

Nie wszystkie ważne słowa udaje się powiedzieć w porę. Czasem życie kończy rozmowę szybciej, niż się spodziewałaś. Tego się nie da nadrobić. Można jednak powiedzieć je dzisiaj - sobie, w ciszy, na głos. Nie dotrą tam, gdzie powinny. Zostaną w tobie. To wystarczy.

Z doświadczenia Cichodajki

Po pogrzebie taty napisałam mu list. Trzy strony. Wszystko, czego nie zdążyłam, czego nie umiałam, czego się wstydziłam. Nie wysłałam, bo nie miałam dokąd. Schowałam do szuflady. Co kilka miesięcy do niego wracam. Czasem dopisuję jeszcze jedno zdanie. List nie jest dla taty - on go nigdy nie przeczyta. Jest dla mnie. Pisze go ze mną osoba, którą się stałam, kiedy go zabrakło.

Słowa, które wypowiadasz po czasie, nie są na próżno. Są dla ciebie. To wystarczy.

Najczęstsze pytania

Czy warto pisać listy do osób, które już nie żyją?

Tak. Pisanie porządkuje to, co w głowie krąży chaotycznie. Nie musisz tego nikomu pokazywać. Nie musisz tego nawet skończyć. Sam akt wypowiedzenia rzeczy, które miały zostać powiedziane, odbywa się w tobie. I to ci wystarczy, nawet jeśli nikt tego nie usłyszy.

Czy jest jakiś "właściwy" czas, żeby pożegnać się ze stratą?

Nie ma jednego. Niektórzy potrzebują rytuału - mszy, nagrobka, konkretnego dnia. Inni żegnają się powoli, przez lata, niezauważalnie. Twój sposób będzie najlepszy wtedy, kiedy go znajdziesz. Nie pytaj innych, jak długo wolno ci tęsknić.

Co zrobić, jeśli rozstaliśmy się w gniewie?

Pamiętaj, że gniew tej rozmowy nie był całą waszą relacją. Był jednym wieczorem. Reszta lat zostaje. Wybaczasz tę rozmowę, nie tę osobę. Bo osobę już nie masz komu wybaczyć - została w tobie taka, jaką ją naprawdę znałaś. Nie ten ostatni jej wieczór.

Czytaj dalej w temacie Przemijanie

Inne tematy

Relacje Bliskość, granice, dystans. Decyzje Wybór, którego się boisz. Wybaczanie Sobie i innym. Spokój Cisza i dystans do siebie. Niezależność Stać samej, nie zostawać samą.
← Wszystkie wpisy: Przemijanie